Na koniec rzecz, o której się zapomina: ładowarka podłączona do kontaktu cały czas, nawet gdy telefonu przy niej nie ma,

Zanim przeniesiesz kuwetę, obserwuj kota przez kilka dni. Sprawdź, gdzie sam się wycofuje, gdzie śpi i skąd obserwuje dom. To zwykle najlepszy punkt wyjścia. Zmiana miejsca nie powinna być nagła — przenieś kuwetę stopniowo, zostawiając na chwilę starą i nową, żeby kot miał wybór. Jeśli po przenosinach zaczął załatwiać się poza nią, wróć do poprzedniej lokalizacji i szukaj przyczyny w otoczeniu, nie w kocie.

Na koniec rzecz, o której się zapomina: ładowarka podłączona do kontaktu cały czas, nawet gdy telefonu przy niej nie ma, to ryzyko i dla kota, i dla instalacji. Wyjmuj wtyczkę, gdy nie ładujesz. Kable prowadzone przy kaloryferze czy pod nogami krzesła szybciej się przetrą. Zabezpieczenie kabli to nie jednorazowa czynność, tylko kilka nawyków: schować, unieruchomić, sprawdzić, zastąpić zabawką. Kiedy to wejdzie w rutynę, kot przestaje widzieć w ładowarce wędkę.

Kiedy naprawa przestaje mieć sens Rozdarcia i przetarcia na szwach da się zaszyć, o ile materiał wokół nich jest jeszcze mocny. Kiedy jednak tkanina kruszy się pod igłą, a łatę trzeba naszywać na łatę, naprawa zajmuje więcej czasu niż warta jest cała konstrukcja. Podobnie z zamkami — jeśli suwak rozjeżdża się przy każdym zamknięciu, wymiana zamka w tanim legowisku zwykle przewyższa koszt nowego. Uważaj też na wypełnienie zbite w twarde wałki: pies na takim podłożu nie amortyzuje stawów, co ma znaczenie szczególnie u starszych zwierząt i ras dużych.

Najlepsze miejsce to cichy kąt w pokoju, w którym kot przebywa najczęściej, z dala od miski z jedzeniem i legowiska. Kuweta nie może stać obok jedzenia — kot instynktownie nie chce jeść tam, gdzie się załatwia. Dobrze sprawdza się róg za fotelem, wnęka w przedpokoju osłonięta parawanem albo oddzielny fragment większej łazienki, jeśli nikt tam nie wchodzi w pośpiechu. Zapewnij kotu co najmniej dwie drogi wyjścia z kuwety, jeśli to możliwe — brak drogi ucieczki to jedna z najczęstszych przyczyn rezygnacji z kuwety.

Psie legowisko zużywa się w tempie szybszym, niż większość opiekunów się spodziewa. Pies śpi w nim codziennie po kilkanaście godzin, a do tego drapie, obraca się, ślini i gubi sierść. Materiał traci sprężystość, wypełnienie zbija się w grudki, a poszewka przestaje się domykać. Pierwszym sygnałem, że coś jest nie tak, jest sam pies — jeśli zaczyna spać na podłodze obok legowiska albo kręci się po nim bez końca, szukając wygodnej pozycji, to znak, że dotychczasowe miejsce przestało spełniać swoją funkcję.

Kot wybiera jeden róg tapicerki nie złośliwie, ale dlatego, że spełnia on kilka warunków naraz. Najczęściej to miejsce dobrze widoczne, blisko głównej drogi, którą kot przechodzi przez mieszkanie, i wystarczająco stabilne. Drapanie to nie tylko ostrzenie pazurów, lecz także znakowanie terenu i rozciąganie mięśni grzbietu. Jeśli róg kanapy czy fotela stoi w punkcie, przez który kot przechodzi wiele razy dziennie, szybko staje się stałym elementem jego rytuału.

Sprzątanie to nie kwestia estetyki, a zdrowia. Z dwóch kuwet usuń odchody dwa razy dziennie, a raz w tygodniu wymień cały żwirek i umyj kuwety. Nie używaj środków o silnym zapachu — koty mają znacznie czulszy węch niż ludzie i zapach cytryny czy lawendy działa na nie odpychająco. Do mycia wystarczy ciepła woda i delikatny, bezzapachowy płyn. Jeśli jeden kot znaczy kuwetę, a drugi ją omija, to nie znak, że kuweta jest zła — to sygnał, że koty nie ustaliły hierarchii i potrzebują osobnych stref. Wtedy warto rozdzielić im na jakiś czas kuwety i miejsca odpoczynku.

Schodki sprawdzają się przy psach, które same inicjują wchodzenie i mają sprawne łapy. Ważne, żeby stopnie były na tyle szerokie, aby pies mógł na każdym z nich postawić całą łapę — jeśli stopa wystaje poza krawędź, zwierzę zsuwa się i traci pewność. Głębokość stopnia powinna wynosić co najmniej 15 cm, a różnica wysokości między kolejnymi stopniami nie więcej niż 12–15 cm.