4 zasady, które ułatwią dobór legowiska do pozycji spania psa

Przy zakładaniu osłonki zostaw zapas — kuweta z daszkiem i osłonką musi mieć w środku tyle miejsca, żeby kot mógł się obrócić. Minimalny rozmiar to długość ciała kota mierzona od nosa do nasady ogona plus kilka centymetrów. Jeśli po założeniu osłonki kot stoi w kuwacie zgarbiony albo wychodzi tyłem, zanim skończy, osłonka jest za mała. Nie stawiaj też kuwety z daszkiem w kącie — kot musi mieć drogę ucieczki z każdej strony.

Jak ograniczyć szkody bez rezygnacji z meb

Ochrona mechaniczna działa lepiej niż zapach. Otuliny z tworzywa, peszle i spiralne osłonki zakładasz na cały odcinek, który kot może dosięgnąć — nie tylko na fragment. Uwaga na osłonki z tworzywa, które kot może rozgryźć: jeśli po kilku dniach widać na nich ślady zębów, to znaczy, że zwierzę traktuje je jak kolejną zabawkę i trzeba zmienić metodę. Wtedy lepiej przenieść kabel wyżej lub schować go w zamkniętej rurce na ścianie. Popularny błąd to owijanie kabla folią aluminiową albo smarowanie go czymś ostrym — kot może się skaleczyć, a substancja drażni skórę i przewód.

Urozmaicenie nie polega na tym, że pójdziesz w lewo zamiast w prawo. Chodzi o zmianę podłoża, zapachów i przeszkód. Beton, trawa, żwir, piasek, kładka, niski murek do przejścia — każde z tych doświadczeń angażuje inaczej. Pies, który chodzi wyłącznie po chodniku, nie uczy się stawiać łap na niestabilnym gruncie. To ma znaczenie zwłaszcza u młodych psów i tych po urazach. Wprowadź jedną nową nawierzchnię na spacer i obserwuj, jak pies reaguje. Jeśli się zatrzymuje, nie popędzaj — daj mu chwilę.

Najczęstszy błąd przy zakupie legowiska to kierowanie się rozmiarem psa z metryki, a nie sposobem, w jaki zwierzę faktycznie śpi. Pies, który zwija się w kłębek, zmieści się na znacznie mniejszej powierzchni niż ten sam osobnik wyciągnięty na boku. Zanim cokolwiek wybierzesz, obserwuj przez kilka dni, w jakich pozycjach pies zasypia i jak się przekłada w nocy. To ta informacja, a nie waga czy rasa, decyduje o wymiarach.

Posłanie powinno pomieścić psa w pozycji, którą przyjmuje najczęściej, z niewielkim zapasem na przekręcanie się. Zmierz zwierzę, gdy leży rozluźnione: od czubka nosa do nasady ogona oraz szerokość w barkach. Do dłuższego wymiaru dodaj około 20–30 procent, żeby pies mógł zmienić bok bez zsuwania łap na podłogę. Legowisko kupione „na styk" będzie wyglądać schludnie, ale pies z niego szybko zrezygnuje.

Same osłony i zapachy nie rozwiążą problemu, jeśli szczeniak nie ma co robić. Nuda i nadmiar energii to główna przyczyna niszczenia mebli. Zapewnij mu kilka zabawek o różnej twardości, w tym takie, które można wypełnić jedzeniem i zamrozić — świetnie działają na obolałe dziąsła. Chwal i nagradzaj, gdy pies gryzie swoją zabawkę, zamiast krzyczeć, gdy bierze się do narożnika. Karcenie przy łapaniu na gorącym uczynku zwykle kończy się tym, że pies zaczyna gryźć tylko wtedy, gdy nie patrzysz.

Jak dobrać osłonkę do stylu życia kota Osłonki dzielą się na dwie grupy: wysokie ścianki wokół kuwety oraz modele z wejściem i klapką. Pierwsze sprawdzają się przy kocie kopiącym żwirek — wystarczy ścianka wyższa o kilka centymetrów od standardowej krawędzi. Drugie ograniczają rozrzut, ale wymagają od kota przejścia przez otwór. Zanim kupisz osłonkę z klapką, sprawdź, czy kot nie jest zbyt duży albo czy nie ma problemów z poruszaniem się. Senior lub kot po zabiegu może nie chcieć przeciskać się przez wąskie wejście i zacznie szukać innego miejsca.

Na koniec kilka pułapek, w które wpada większość opiekunów. Pierwsza: zaklejanie narożników taśmą klejącą, która zostawia lepki ślad i ciągnie sierść. Druga: owijanie mebla materiałem, który pies zjada i który może zatkać przewód pokarmowy. Trzecia: zostawianie osłon na stałe, bez sprawdzania, czy nie poluzowały się i nie odsłaniają ostrego brzegu. Czwarta, najkosztowniejsza: liczenie, że szczeniak sam z tego wyrośnie.